Sep. 27.

21/22 september 2012 : De 80 Van De Dijk

Een Loopje genomen in: Hippolytushoef – Zurich

Het loopje duurde in km: 80

De tijdsduur was: 19:49

De organiserende instantie: Bill van Gulück met ondersteuning van de Wandelsport Vereniging Koninklijke Marine

De verzorging was: Super

Het is eindelijk vrijdag 21 september 2012. Met deze datum houd ik mij in meer of mindermate al een klein jaar mee bezig. Het is namelijk de dag dat de Kennedymars over de afsluitdijk zal starten. En ja hier heb ik mij voor ingeschreven. Voor dit jaar heb ik mijzelf  2 wandeldoelen gesteld, de eerste is N4D en dan de 50km en het tweede doel is de Kennedymars over de afsluitdijk. De N4D is me gelukt en vandaag kan er dan eindelijk aan het 2de doel begonnen worden.

Maar voor dat het zover is moet er nog van alles verzorgd en gedaan worden. Met Ardie heb ik om 10.00 afgesproken om haar op het treinstation op te halen. Het begint dan ook al lekker als blijkt dat haar trein vertraging heeft. Een 15 minuten later als gepland arriveert ze dan toch. Alle bagage word achter in de auto geplaatst en ik wil mijn vouwwagen er achter gaan hangen. Helaas, deze blijkt vast op zijn rem te staan. Wat ik ook probeer hij wil er niet van af. Als laatste optie probeer ik hem dan maar achter de auto te hangen en te kijken of ik hem door de rem heen kan trekken. Ja gelukkig dit lukt. Met een vertraging van een klein uurtje vertrekken we dan eindelijk richting Hippolytushoef.

De reis zelf is met een file van nog geen 5 minuten niet opzienbarend te noemen en om even over half 2 komen wij dan ook aan op camping wiringherlant. Hier zetten we de vouwwagen op en maak ik eindelijk in reaal life kennis met Hein en zijn vrouw Jannachien. Ik doe nog een poging om een middagdutje te doen maar helaas voor mij vind de buurman het nu het perfecte moment om zijn gras te gaan maaien. Onder het motto “poep je nie dan rus je toch” blijf ik rustig liggen en met een beetje doezelen is deze middag toch ook weer voorbij.

We gaan deze avond eens lekker bij de Italiaan eten en wij zijn niet de enige wandelaars die dat idee hadden. Het is gezellig druk en gelijk al een weerzien van verschillende wandelvrienden. Als we na het eten ons in  Café De Harmonie vervoegen is het een en al ontmoeting met overige forumleden. Reuze gezellig allemaal.

Et is ondertussen bijna 22.00 uur geworden en Bart doet ons nog een uitgeleide praatje. Om exact 22.00 vertrekken we dan voor onze KM heen en weer over de afsluitdijk. Tot mijn grote verrassing is ook mijn wandelvriend Geert (hippo)van de partij. Hij heeft net de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella voltooid en ik bestook hem gelijk met allerlei vragen. Reuze leuk wat hij daar allemaal heeft meegemaakt.  We zijn nog geen 2 minuten onderweg of het blijkt dat Bart geen goed lijntje heeft met de weergoden. Het begint te regen en het is niet zomaar een klein buitje. Snel besluit ik om dan ook maar mijn regenbroek aan te doen. Dankzij deze actie loop ik nu bijna als laatste, een plek die ik de rest van de tocht wel zal weten te behouden. We lopen door het mooie maar kletsnatte Hippolytushoef  heen en komen aan bij de eerste rust bij de molen. Dit is een buitenrust maar er zijn wel een paar dixies geregeld. Ik neem een bekertje thee en ga gelijk weer verder.

We wandelen verder en tja het hoort er nou eenmaal bij als ik met Geert wandel, we doen ook deze tocht een paar meter extra. Als er een woord voor bestaat, dan zijn wij daar nog niet van op de hoogte maar noem het voorlopig maar een dyslexie van aardrijkskunde. Gelukkig heb ik het al snel in de gaten en we zijn zo weer terug op het juiste parcours. Nog even en jawel hoor, we zijn op de afsluitdijk beland. Hier is fout lopen eigenlijk niet mogelijk wat mij toch wel een gerust gevoel geef.

Het weer laat zich nu weer even niet van zijn beste kant zien, het regent en het waait me toch. Wind tegen waardoor ik zeer blij ben dat we benedendijks lopen. Als we bij het monument komen is daar een rust plaats gecreëerd. En wat voor 1 zeg. Europa pallet die deze tocht mede heeft gesponsord heeft 2 vrachtwagens met de achterzijde na elkaar toe gezet zodat er een grote droge rustplaats is ontstaan.In de wagens zelf zijn pallets geplaatst zodat er ook even gezeten kan worden. Een heerlijk onverwachte weelde tijdens dit barre weer. Ook de snert van de plaatselijk slager die op deze manier zijn vrijgezellenavond viert is een aangename verrassing.

Ik ga weer verder en sluit me nu aan bij wandelmams en Liesie. Het is gezellig om elkaar weer eens te zien, Nijmegen ligt toch al een stukje achter ons en er is genoeg stof om over bijgepraat te worden. Het weer is nu ronduit slecht. Harde regen en wind vergezellen ons op deze meters. Wat ook vrij snel al gaat irriteren is de verlichting van de auto’s die vaak verkeerd afgesteld staan. Er zijn echter ook veel vrachtwagen chauffeurs die door middel van een enthousiast getoeter ons aanmoedigen. We zwaaien vriendelijk terug. Door mijn werk weet ik dat dit ook door hun erg gewaardeerd word.

De volgende rust is bij de camping. Het is goed te zien dat hier heeft geregend. Er mag dan misschien geen stromend water zijn op de camping maar nat is het er wel. Na even een bezoekje aan de dixie te hebben gebracht stap ik  de kantine binnen. Wat een drukte en een herrie is het daar zeg, maar dat komt niet door de wandellaars. De campinggasten die daar staan zijn er ook zowat allemaal en er zijn er enkele behoorlijk boven hun thee water. Ik ga dan ook nadat ik mijn tas heb gevonden aan de andere kant van de kantine zitten. Liesie laat even een blaartje behandelen en wandelmams en ik nemen even kalm de tijd om wat te eten. Mijn voeten zijn hoewel kletsnat door de regen nog blaarloos en hopelijk blijft dat ook zo.

We gaan weer verder en jawel hoor het regent weer eens. Het zijn echt geen kleine miezeerbuitjes die op ons neerdalen. Mijn schoenen zijn kletsnat en ik ben blij dat ik mijn reserve schoenen nog niet heb aangedaan. Nu heb ik hopelijk voor de terugweg wel een paar drogen schoenen. Het is niet alleen kommer en kwel op de dijk. Af en toe stopt het met regenen en soms trekt zelfs de lucht een beetje open. Wat kan je hier veel sterren zien, dat is bij mij in de randstad toch een stuk minder. Door de vele regenval is het echter niet mogelijk om mijn bril nog een beetje droog te houden. Ik zie geen steek meer door al dat water en besluit hem dan maar ook af te doen. Het effect is dat ik werkelijk de meest rare dingen zie tot groot vermaak van Liesie en wandelmams. We lopen gestaag door. Op ongeveer 30km zien we de eerste al weer terug lopen. Hoe hard loopt die man zeg.

Net voor de sluizen zou de volgende rust  zijn. Hoewel je vrachtwagens van Europa pallet bij het monument al van verre kon zien (zelfs zonder bril) worden we ze hier niet gewaar. Er komt echter wel een auto achter ons rijden. We mopperen al een klein beetje, een auto op het fietspad waar is dat nou weer goed voor. Het blijkt echter Bill te zijn die ons verteld  dat de rust is verplaats omdat de  vrachtwagens hier niet konden komen. Ook heeft hij nog wat lekkers om te snoepen bij zich zodat we die paar extra km tot aan de rust goed door kunnen komen. Ook komen we steeds meer medewandelaars tegen die al op de terugweg zijn. Een tikje jaloers kijk ik daar wel naar.

We komen dan toch bij de rust aan. Die wagens zijn echt een uitkomst,  van de harde wind merk je niet zoveel en je zit ook echt even. We moeten nu nog een kleine 4 km tot aan Hotel/Cafe  de Steenenman.

De 4km vallen mij zwaar, het is nu wel droog maar we lopen vol in de wind. De kou trekt steeds verder mijn spieren in, en dat gesuis in mijn oren komt me ook me strot uit. Ik heb het zwaar nu en moet zelfs Liesie en Wandelmams laten gaan, ik kan ze gewoon weg niet bijhouden. Gelukkig komt de Steenenman dan eindelijk inzicht en is er een rust.

Wat eten en drinken doet een mens goed. De schoenen worden verwisseld, eindelijk weer eens droge voeten en nog steeds geen blaren, wel zijn ze ijskoud, maar hopelijk worden ze ook een stuk warmer. Hoewel ik het nu niet weet blijkt dat de Steenenman ook het hotel is waar mijn vader vroeger als hij voor zijn werk in Harlingen was altijd logeerde. Dit hoor ik de dag later van mijn moeder. Ik heb er wel aan gedacht maar vermoede dat dat toch teveel toeval moest zijn, blijkbaar dus niet. Het is bijna 8 uur als we gaan vertrekken voor het tweede deel van deze tocht. De rust heeft me goed gedaan, we hebben de wind in de rug en het is ook nog eens droog. Mijn moeder belt nog even en dankzij de wind moet ik echt gillen in de telefoon. Zonder verder noenmenswaardigheden bereiken we de wagenrust in Kornwerderzand.

Nog een klein stukje en we zijn de dijk weer op. Even de sluizen over en dan zie je de camping al haast liggen. De kleine opleving die ik had na de rust in de Stenenman is helaas weer over. Gelukkig is Rob de keet zo vriendelijk om met mij mee te lopen. Zelf zeg ik wel niet zoveel maar Rob kan een echte waterval zijn. Hij verteld honderd uit over spreekwoorden, Esperanto en het dubbelen van Kennedymarsen. Behalve gezellig is ook nog eens leerzaam. Tot mijn grote verbazing zien we Marcel Dekker naar ons toekomen lopen. Hij zal toch niet 2 keer de dijk gaan lopen? Nee, zelfs voor Marcel zijn er grenzen en hij doet maar een  relatief klein stukje dubbel.

Dankzij Rob zijn gebabbel bereik ik eigenlijk zonder grote moeite, hoewel in een wat langzamer tempo dan bedacht, de rust op de camping. Het is nu een stuk stiller dan op de heenweg. De camping gasten zijn allemaal naar bed en met de overige wandelaars geniet ik van een lekker gebakken eitje en heel veel fruit. Van Trudy en Cornelia krijgen we de waarschuwing dat we zodra we weer op de dijk zijn het monument al kunnen zien maar dat het nog echt 10 km verder op is.

Samen met Rob vertrek ik weer maar het gaat zoals het gaat, even loop ik met nog Koos een stukje  en dan wandel ik verder met Jannie. Zij heeft privé begeleiding als in dat haar man Wim mee rijd op de fiets. Ik geef het je te doen 80 km fietsen in een gemiddelde snelheid van 5km per uur. Petje af. We lopen zwijgend naast elkaar. We zijn te moe om een goed gesprek te hebben maar het is toch gezellig zo. Het weer werkt ook steeds beter mee. Af en toe nog een klein buitje maar vergeleken bij wat we afgelopen nacht hebben gehad stelt het eigenlijk niets voor. We hebben wel een schitterend uitzicht van een bui die over  het plaatsje De Oever trekt. Zo heb ik dat nog nooit gezien. Bart rijd met de auto over het fietspad om ons nog van de nodige chocolade en andere snoepjes te voorzien. Hier maken wij dan ook weer met graagte gebruik van.

De waarschuwing van de dames is niet voor niets geweest. Het monument zie je inderdaad al vanaf het moment dat je van de camping af bent maar het komt maar niet dichterbij. Alleen aan de hectometerpaaltjes merk je dat je toch echt steeds dichter na het monument toegaat want voor mijn gevoel lijkt het of we nog steeds op dezelfde plek lopen. Het duurt dan ook wel even maar eindelijk bereiken we dan de volgende wagenrust.

Hier staat mij een verrassing te wachten. Bosso is broodjes hamburger aan het maken. Of ik er ook 1 wil? Jazeker, voor mijn 1tje met alles erop aan de aan. Dat doet een mens goed. Het vet druipt zo ongeveer langs mijn kin maar ik geniet ervan. Helaas aan alle goede dingen komt een eind en we moeten nog zeker 15km voor het erop zit .

Het starten gaat nu eens lekker. Ik stamp eens flink met mijn voeten op de grond en het werkt redelijk. De tip die tijdens de N4D van Henske kreeg werkt bij dan wel niet tegen blaren maar stijfheid kan er wel een eind mee verminderd worden.

Na het starten merk ik dat het opeens heel gemakkelijk wandel, ik heb een muziekje opgezet, het word eindelijk eens een beetje warmer en ik vermoed dat ik per ongeluk de verkeerde kleurstoffen heb binnen gekregen. Ik loop nu als een tierelier. Ik haal ander in die mij de gehele dag inhaalden, ik loop mee te dirigeren op de muziek, mijn enkel vind het absoluut niet leuk dit tempo maar de rest van het lichaam kan nu even niet langzamer. Ik zie wel waar het schip strand. Ik loop over de sluizen en eindelijk ben ik de dijk af en ga richting de voetbalkantine. Hier staan Trudy en Jannachien. Het is bijna 16.00 uur wat betekend dat we nog 2 uur hebben voor ongeveer 7 km. Dat moet ruim voldoende zijn, normaal gesproken. Net als we weer willen vertrekken voor de laatste km gaat het nog even regenen. Ach het is maar even en he we zijn geen watjes. Dit kan er ook nog wel bij.

Ik loop nu weer met Jannie en ben in een mopper fase beland. De kleurstof is uitgewerkt en ik ben het beu, de omgeving kan me niet bekoren, deze wegen zijn ook ontzettend lang en als je de bocht om bent weer zo’n lange weg. De Kerk doet net zo vervelend als het monument, we zien hem al een hele tijd maar hij komt maar niet dichterbij. Ik heb echt geen zin meer. Ik ben moe. Jannie hoort mij gelukkig geduldig aan en laat mij maar uitrazen.

Eindelijk lopen we Hippolytushoef weer binnen. De kerk komt nu wel dichter bij, nog even een klein rondje er om heen en ja daar is de Harmonie. Met applaus worden we onthaald en ben ik na 19.49 minuten weer terug van waar we zijn begonnen. Nog nooit heb ik zolang over een KM gedaan en nog niet eerder vond ik een KM zo zwaar om te lopen. Ik krijg mijn oorkonde uitgereikt en een embleem en wat ben ik er trots op. Het is vanwege de BBQ nog gezellig druk en felicitaties zijn er van iedereen en aan iedereen. Het is best wel grappig, omdat we bijna allemaal hetzelfde zo hebben meegemaakt heeft iedereen heel veel respect voor elkaar. Om 1 minuut voor 18.00 komt de laatste binnen en zit het er op. De vrijwilligers worden uitvoerig bedankt en ook Bill en Bart worden even door Wilma in het zonnetje gezet. De BBQ is een groot succes maar om 20.00 komt de man met de hamer.

Ardie en ik fietsen terug naar de camping waar ik zeer blij ben dat ik een fiets gehuurd heb. Van vermoeidheid slinger ik zo dat het wel lijkt of ik zwaar gezopen heb. De gehele weg is soms zelfs nog wat te krap en een bocht om is helemaal een opgave. Nee met de auto was zeker geen succes geweest. Gelukkig heeft Ardie nog wel opgelet waar we naar toe moeten en het lukt me dan uiteindelijk toch om zonder kleerscheuren weer op de camping te komen. Het is nog geen 21.00 als ik op bed lig en aan een wel verdiende nachtrust ga beginnen.

 

Het is ongetwijfeld de zwaarste KM die ik tot nu toe gelopen heb. Niet alleen ik maar vele andere medewandelaars vonden dit ook zo. Het weer en de kou maakte het nog zwaarder dan ik van te voren had verwacht. Het is ook de meest unieke tocht die ik ooit heb gelopen. Een tocht met heel veel bekende wandelmaatjes en een routebeschrijving van 1 A4tje. Met fantastisch vrijwilligers en waar zelfs de uitvallers bleven om als vrijwilliger toch nog een steentje te kunnen bijdragen. Met voldoende eten en de beste wagen rusten die er zijn. En toch ook een tocht waarbij ik uit de grond van mijn hart heel blij mee ben dat hij maar 1 keer word georganiseerd. Bill en Bart dank jullie wel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , ,



  • Applaus voor jezelf!! Wát een avontuur heb jij beleefd zeg! Maar ik ben NIET jaloers…..

  • Geert says:
    October 1, 2012 at 19:50 -

    He Larissa bedankt maar weer voor je openhartig verslag.
    Vond het erg leuk om je weer te zien en te spreken ,maar ben er wel errug moe van geworden

    Volgende keer maar even iets korters denk ik.

    Geert