Jul. 23.

De Nijmeegse Vierdaagse 2012

Een Loopje genomen in: Nijmegen

Het loopje duurde in km: 4* 50

N4D

Dag 1

Vandaag is eindelijk om 04.00 de start van de N4D.  Hoewel Esther het voor elkaar krijgt om zich te verslapen zitten we allemaal (Barry, Esther, Ruben en ik zelf) op tijd in de blarenbus op weg naar de wedren. Bij de start zie ik Annika, Voy en Eelco nog even. Om exact 04.00 klinkt het startschot en even later zijn we dan ook op weg.

Al snel wandel ik samen met David (hawkeye) en Esther. David loopt als militair en wel voor Canada. Als een ietwat beschonken toeschouwer David ziet begint hij in het Engels een heel onsamenhangend verhaal over een standbeeld dat er staat.  Het geeft bij de overige wandelaars een grote hilariteit als ze even later tot de ontdekking komen dat David ook vloeiend Nederlands spreekt.

Het tempo wat we lopen is me eigenlijk net iets te snel en als het begint te regenen raak ik mijn wandelmaatjes ook kwijt. Ik heb het nu ook niet echt naar me zin. Het tempo gaat niet lekker, die regen komt nu al me strot uit en de rest van de week geven ze ook dit weer op. De rust is ook al niet waar ik hem verwacht, kortom ik heb effe niet het beste humeur.

Als ik dan eindelijk bij de rust ben zie ik daar Dirk Botu zitten. Ik vraag aan hem of hij me even opgang wil helpen. Het is nu ook gestopt met regenen en samen met Dirk loop ik nu wel in een ritme waar ik me lekker bij voel. Het is ook al weer een tijdje terug dat wel elkaar gezien hebben dus hebben we ook gelijk de kans om eens goed bij te beppen.  Via Arnhem lopen we naar Elst en daar is ook de rust van Eric. (ags) Hier zie ik  Silvia, Ineke, Leo en Patricia zitten (Zij lopen allen de 40km) en met zijn zessen gaan we weer verder. Op de hele bekende saaie dijk op het eind van de route kom nog in gesprek met iemand uit Papoea New Guinee. Heel interessant wat deze man allemaal weet te vertellen en zo heb ik  zonder dat ik er bewust van ben dit stuk er ook weer opzitten. Nog even verder en we zijn alweer aan de finish.

Het resultaat van deze dag is 2 kleine blaartjes dus daar zullen we dan nog maar niet over mopperen.

 

Dag 2

Het eerste wat ik doe vandaag als ik op de wedren kom is de creaties van Voy, Annika en Eelco bewonderen. Ongelooflijk wat een aandacht zij geven om er in de juiste outfit bij te lopen. Het is vandaag roze woensdag en uiteraard zijn zij in het roze. Ook Marcel dekker heeft een hartstikke leuke nieuwe coupe, wat een verschil met de vorige zeg.

Ik heb met Dirk afgesproken om samen te starten vandaag. Het is even zoeken naar elkaar maar stoplichten  zijn een bruikbaar herkenningsteken. We wandelen met zijn 3tjes(Esther, Dirk en ik) in een voor mij aangenaam tempo. Echter met Dirk gaat het niet lekker. Hij trekkebeent ietwat en blijkt wat last van kramp in zijn kuit te hebben. Bij de eerste Rode Kruispost besluit  hij zich dan ook om te laten masseren. Na overleg besluiten Esther en ik om toch alvast door te lopen.

Als we bij de eerste rust zitten komt ook al Ruben aangelopen. Hij heeft echter wel wat last van een blaartje. De EHBO post wil al het tape verwijderen en dan het blaartje doorprikken en er 1 pleistertje opdoen. Dit ziet Ruben niet zitten. Daar ik heel goed herinner hoe zijn voeten er verleden jaar uitzagen en ik ze zelf maandag nog voor hem heb ingetaped ben ik het uiteraard met Ruben eens. Gelukkig ben ik wel voorbereid om onderweg even een blaarbehandeling te doen.

Gedrieën gaan we weer op weg en komen dan Voy, Annika en Eelco weer eens tegen. Het is erg leuk om te zien hoe Ruben anders dan afgelopen jaar loopt tijdens deze 4 daagse. Hij komt gezellig met Eelco in gesprek, doet mee met liedjes en heeft een veel leukere 4daagse als verleden jaar. Ook ik zelf mag niet mopperen. Het tempo is er wel 1tje van stevig doorstappen maar het gaat me redelijk af.

Hoe het gaat, gaat het, maar net zo gemakkelijk als we Voy en consorten tegen komen raken we zo ook weer kwijt. Bij norrick houden we pauze. Nu blijk ik zelf ook een blaartje er bij te hebben. Esther en Ruben gaan al weer verder maar ik neem iets langer rust. Mijn scheenbeen irriteert een beetje en daar we nog wel wat km moeten besluit ik nu puur op eigen tempo te lopen.

Net na de splitsing kom ik ene Ronald tegen. Hij loopt deze toch al voor de 16 keer. Het is gezellig samen en de gehele lus houden we elkaar gezelschap. Dat is nou ook 1 van de mooie dingen van wandelen, het contact dat je met wildvreemde maakt. Soms voor maar 3 minuten en zoals nu voor een uurtje of 2.

Als ik bij de samenkomst met de 40km ben stuur ik een sms’je naar Silvia. Even later krijg ik een sms terug en denk dat zij daar ook in de buurt zijn. Ik wandel nog even samen met Liesie, haar moeder en haar zoon  verder naar Eric toe en besluit om daar op ze te wachten. Het duurt toch wel lang en als ik het sms’je nog eens goed leest staat er splitsing in plaats van samenkomst. Foutje. Ach dan word het nog iets langer wachten. Het is hartstikke gezellig in de tent met allemaal bekende w4wers en het pannenkoekje smaakt ook weer uitstekend. Na 3 kwartier komen Silvia en Patricia er aan en nadat hun ook nog even gerust hebben (en ik door Carla bijna word weggestuurd lol) zijn we gedrieën weer samen op weg.

Het laatste gedeelte van de route word gekenmerkt door de nodige wc stops (kunnen die mannen nou niet allemaal gaan wildplassen?) Hier en daar de nodige stukken komkommers en een vriendelijke mevrouw die net voor de brug ons allemaal weer welkom in Nijmegen heette.

Het is net iets over 16.00 uur de mars er voor vandaag weer opzit.

 

Dag 3

Vandaag is het de dag van Groesbeek en de beroemde zevenheuvelenweg. De dag begint al met regen maar na klein uurtje word het droog. Deze morgen lopen we met zijn viertjes (Barry, Esther Ruben en ik) en het gaat best lekker. Mijn scheenbeen zeurt wel als we te snel lopen en mocht ik langzamer willen gaan gaat mijn hamstring aan het klieren maar het tempo wat we nu lopen is precies goed.

Bij Mook aangekomen voelen we weer de eerste regendruppels en besluit ik om mijn regenbroek aan te doen. Dit blijkt even later de juiste beslissing. De hemelse watersluizen zijn weer eens opengezet. Er komt in zeer korte tijd zoveel water naar beneden dat mijn schoenen het niet droog houden. Tijdens het aantrekken van de regenkleding ben ik ook mijn wandelmaatjes kwijt geraakt dus ga ik nu maar alleen verder.

Als ik net in de lus van de 50 zit kom ik Paul rwv tegen. Hij ziet mij lopen met pijnlijke voeten en een niet al te blije uitdrukking en neemt mij mee op sleep touw. Een praatje, een grapje  en wat ondersteunde woorden zijn wat ik nodig had en het gaat al snel weer wat lekkerder. Halverwege de lus zie ik Anita (postmust) staan en is ze zo vriendelijk dat ik even van hun wc gebruik mag maken. Net voor de samenkomst zit een rustpost en daar houden we best wel lang rust. Paul en ik besluiten in goed overleg dat we tot aan de heuvels samenlopen. Ik ben nou eenmaal niet goed met omhoog gaande wegen en voor Paul word het echt een drama als hij dat gedeelte onder zijn tempo moet lopen. Net voor de samenkomst met de 40km zie ik nog een paar bekende langs de kant staan (Cynthia en Wout) en maak daar nog even een praatje.

Hoewel de zevenheuvelenweg pas na Groesbeek begint hebben ze toch ook nog een paar heuveltjes geplaatst voor je Groesbeek in komt. Dit is echt zo niet mijn favoriete onderdeel maar ik moet eerlijk toegeven het gaat wel beter dan verleden jaar. Werd ik toen door werkelijk iedereen ingehaald dit jaar heb ik zelf meerdere mensen ingehaald. En nee, deze liepen niet allemaal kreupel. Ik heb het wel zwaar.  Stapje voor stapje klim of ik daal ik richting Groesbeek. Hier in Groesbeek is het weer 1 groot feest met toeschouwers en gaat het weer wat beter. Ook hier staan weer een paar bekende langs de route en na een knuffel van de kinderen van Esther en Ruben ga ik aan de Zevenheuvelenweg beginnen.

Het mooiste van deze weg is natuurlijk het publiek langs de weg maar voor een w4wer ook dat de rustpost van Eric hier staat. Net voordat ik die bereik kom ik ook Sabine en Opa Paul tegen. Met Sabine gaat het gelukkig een stuk beter dan gisteren. Bij Eric zitten Silvia en Patricia al op me te wachten, ze hebben ongeveer 5 minuten op mij voor gelopen dus dat viel mee. Na een lekker worstenbroodje met veel mayonaise (deze week mag het allemaal) vertrekken we weer samen voor de laatste km.

De rest van de heuvels word beslecht en hoewel ik door het slechte weer in ochtend nog steeds kletsnatte voeten heb (met de nodige extra blaren) is het weer tot nu toe lang niet zo slecht als ze hadden opgegeven. De weergoden plagen ons af en toe met een buitje van en minuutje of zo maar ach dat is geen eens de moeite om je regen pak aan te doen. Dit bleek echter op 4 km van het eind een verkeerde gedachte. Het begint nu met regenen en blijft regenen. Ik ben nu toch kletsnat en het heeft weinig zin om nu nog het regenpak aan te trekken. Tot aan de wedren blijft het regen en doorweekt (en klein beetje sacherijnig he Sil) komen we om 15.10 over de finish.

 

Dag 4

Vandaag nog iets eerder opgestaan dan de rest van de week en wel om 02.00. Dit omdat mijn voeten zo stuk gelopen zijn door al het vocht gisteren dat ze vannacht eerst moesten drogen voor ik kon zien waar ik moest blaren prikken en opnieuw tape kon plakken. De weersvoorspelling zijn een stuk gunstiger vandaag, beetje zonnig en een paar graden warmer.

Het starten gaat niet geheel soepeltjes meer maar het zijn toch niet alleen de kreupelen en strompelaars die ik inhaal. Ook deze ochtend loop ik weer even in het gezelschap van Voy, Annika en Eelco(Tip voor mezelf, volgend jaar de kaas niet vergeten )  en zonder al te veel problemen haal ik de eerste rustpost.

Al snel splits de 50km zich  af en lopen we over een lang eind fietspad. Dit is een heel lang vrij saai stuk maar halverwege staat iemand in het bezit van een paar fikse luidsprekers en een mengtafel muziek te maken voor de wandelaars. Er is hier verder niemand van publiek of zo. Deze persoon doet het echt voor de wandelaars.

We gaan verder via de brug van Overhasselt  naar Grave. Ook bij de N4D gaat de route heel toepasselijk langs de begraafplaats. Via Gasselt en Beers kom ik aan bij de samenkomst met de 40km in Cuick. In Cuick is het 1 groot gekkenhuis. Ik sms Silvia waar ik ben en zij en Patricia blijken op ongeveer 200 meter achter me te lopen. In Cuick zelf afspreken is echter geen doen. Ik besluit door te lopen, over de pontonbrug (netjes in het midden uiteraard) en wacht op hen als ik de kade weer op ben.

Met zijn drieën gaan we voor de laatste 15km nu. De eerste paar zijn nog wat rustig met publiek maar al snel word het twee rijen dik, drie rijen dik, vier rijen dik  en zo verder. In  Mook word er nog een kleine rust genomen. De laatste bonnen worden gedeeld en de boterhammetjes worden nog even genuttigd.

Starten ging  vanochtend al voor geen meter meer maar is nu een echt drama geworden. Zo stijf als een plank en verduveld weer door de pijn van de blaren heen lopend verbijt ik mij de eerste 800 meter. Silvia heeft hier normaal geen last van maar met de N4D snapt ze ook een klein beetje hoe ik me voel.

Net voor Malden, op het moment dat ook de 30 km er weer bij komt zit de belangrijkste en gezelligste rust van de N4D. Eric en consorten hebben de gehele week hun best gedaan om het ons goed naar de zin te maken met gehaktballetjes, soep, broodje worst en een pannenkoek. Ook even een ondersteunend woord of een broodnodige knuffel werd rijkelijk uitgedeeld. Helaas kunnen we hier ook niet blijven zitten en dat betekend gewoon keihard opnieuw door het drama van het starten heen.

Vanaf nu word er niet meer gerust, alleen nog familie opgezocht. Mijn moeder en mijn broer staan me bij de Mac donalds op te wachten. Ik krijg een prachtige bos gladiolen en ook een fantastisch ballon in de vorm van een wereldcup. De bloemen geef ik weer even terug maar de ballon gaat mee. De volgende die we tegen komen is Marco, de man van Silvia. Ook van hem de felicitaties en een bos gladiolen. We lopen verder maar kunnen de man van Patricia maar niet vinden. Silvia en ik balen best wel voor haar. Je eerste N4D en dan geen bekende op de Via Gladiola. Op letterlijk 50 meter van de finish blijken onze zorgen gelukkig voor niks geweest. Ook Patricia haar man is gespot en dolgelukkig maar ernstig vermoeid en ietswat strompelend lopen wij voor de laatste keer dit jaar onder de finish vlag door.

 

Er zijn veel mensen die ik wil bedanken voor hun ondersteuning waaronder, de gehele familie Hadders die mij de hielpen waar nodig maar mij ook de ruimte gaven zodat ik tot rust kon komen. Eric en consorten voor hun niet genoeg geprezen rustpost. Esther ook voor het feit dat ze elke ochtend eerst even met mij meeliep om te kijken of ik wel in een goed ritme terecht kwam. Dirk Botu en Paul RWV die mij allebei een eind op sleeptouw hebben genomen. De buren voor het feit dat mijn moeder en broer bij de Via Gladiola staan. Mijn moeder en broer voor het feit dat zij daar ook stonden. De wildvreemde mensen met wie ik onderweg de meest uiteenlopende gesprekken heb gevoerd. Alle mensen die mij door middel van smsjes of fb lieten weten met me mee te leven. En als laatste wil ik ook Mirjam (rinster) even vermelden die ik werkelijk zonder ook maar 1 keer af te spreken elke dag minimaal 3 keer heb gezien.

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , , , , , , , , ,