Jul. 11.

7-8 juli 2012: Kennedymars Someren

Een Loopje genomen in: Someren

Het loopje duurde in km: 80

De tijdsduur was: 17

De organiserende instantie: Joek

De verzorging was: Fantastisch

 

Het is maar nog maar 1 week voor de N4D en toch besluit ik om aan de 50ste Kennedymars van Someren mee te doen. Deze KM heb ik 2 jaar terug ook gewandeld en daar is vooral de fantastisch sfeer en de vriendelijkheid van het publiek mij van bij gebleven. Een val van de trap op de woensdag  ervoor gooit haast nog roet in het eten maar met een beetje creatief tapen durf ik het toch aan. Het is dan ook net iets over negenen als ik mij samen met Esther bij de start voor de Kennedymars in Someren aanmeld. Een scankaart en een scanveter rijker zie ik Eelco, Annika, Syl, Bertus en Tina van het W4W al staan. Op een terrasje nemen we nog wat te drinken, word de groepsfoto gemaakt en om zo kwart voor tien begeven wij ons naar het Wilhelminaplein waar de start zal zijn. Hier is het al zo druk dat wij achter het gemeentehuis moeten wachten. Tussen het moment van het startschot en het werkelijk starten zit uiteindelijk een gat van 22 minuten. Het enthousiaste van het publiek en de band die ons uitgeleide doet is er echter niet minder om.

Het starten gaat me lekker af. Blijkbaar is later op de dag starten in combinatie met wat andere dingen voor mij de beste manier. Het begin van de route bestaat uit een rondje van 13km, eerst naar Someren-heide en dan via Someren-eind weer terug naar het Wilhelminaplein in Someren zelf. Het tempo is er gelijk goed ingezet. Esther staat verbaasd te kijken en ik heb wel het idee dat ik aan de bovenkant van mijn aangename tempo loop maar heb geen idee hoe snel we lopen. Later zal blijken dat we een gemiddeld tempo van 6,3 hebben gelopen. Mijn eigenlijke tempo is 5,3 dus ja dat is best een behoorlijk verschil.

Het is nog droog als we het eerste rondje er opzit. Volgens buienradar zou het pas smorgens rond een uur of 7 gaan regenen maar helaas niets veranderlijk dan het weer in Nederland. Om 1 uur begint het met de regenen. We schuilen even en gelukkig was Esther wel zo verstandig om wat regenkleding mee te nemen en krijg ik van haar een noodponcho. Hier ben ik ook later op de nacht zeer blij mee. Mijn eigen regenpak had ik nog in de bagagetas gedaan. De regen duurt echt wel een tijdje en het is geen klein miezerbuitje. Het regent gestaagd door maar niet getreurd een beetje regen houd een wandellaar niet tegen. Ook blijven we maar lachen onder het motto als je sacherijnig van regen word moet je zeker niet in Nederland wonen.

We lopen verder richting Mierlo. De rustpost is op 28km en de scantijd is op 03.51. Hier zie ik Tina weer even. Van haar hoor ik dat Bertus en Eelco op 19km vermoedelijk uit de tocht zijn gehaald in verband met te laat komen op een verzorgingspost. Als ik nog even verder wacht hoor ik andere vertellen dat deze rustpost voor 04.00 bereikt moest zijn. Ik schrik hier best wel van. We lopen echt snel voor mij doen en dan nu al zo dicht tegen sluitingstijd van rustposten zitten. Later zal blijken dat ook wij de rustpost op de 19km op 1 minuut na gehaald hebben. Volgende keer zorg ik dat ik helemaal voor aan sta bij de start. We zijn tenslotte ook 22 minuten later vertrokken. En volgens onze berekening lopen wij nog steeds op een tijd van binnen de 16 uur. De volgende post zit 5km verder en tot mijn verbazing mogen we daar nog 2 uur over doen. Snappen doe ik het allemaal niet meer maar we gaan verder.

Esther is echter niet helemaal fitjes meer. Ze heeft veel pijn in haar onderbenen en voelt zich misselijk en duizelig. Zolang we maar doorlopen gaat het wel maar stilstaan is niet echt lekker voor haar. Hoewel ik mijn best doe om haar gedachten een beetje af te leiden van de pijn, merk aan der dat ze het echt wel moeilijk heeft.

Moeder natuur trakteert ons eerst nog even op een prachtige zonsopgang en een fantastisch regenboog. Deze regenboog is echt rond en ik kan mij niet herinneren ooit zo de regenboog te hebben gezien. Even later begint het echter weer te regen. De weergoden hebben er zin in en laten echte hoosbuien op ons los, het onweert, slagregens en we zijn midden op openveld. Er is geen mogelijkheid om te schuilen dus lopen we maar verder. Mijn broek was eigenlijk net opgedroogd en het water loopt letterlijk mijn schoenen in. Zo snel mogelijk lopen we verder naar de rust in Helmond. Dit is gelukkig wel een binnenrust.

De schoenen gaan uit, het water loopt er met straaltje uit en ook de sokken geven een hoop hilariteit. Werkelijk we zijn kletsnat. Met de benen van Esther gaat het echter niet zo goed. We kijken eens rustig en komen tot de conclusie dat ze last heeft van warmte uitslag. Dit word ook door een daar rondlopende arts bevestigd en het advies luid jammer genoeg dat het beter is om te stoppen. Esther is gelukkig wel zo verstandig om na dit advies te luisteren. Na mij helemaal te hebben omgekleed en in regenpak te hebben gestoken gaat ik dan ook in mijn 1tje verder.

Ik wandel verder langs een langs kanaal en door de nodige bomen die daar staan valt het gelukkig wel mee met de regen. Ik kom aan de praat met ene Tiny en de rest van de tocht zijn we elkaars wandelmaatjes. Het is nog steeds gezellig tussen de wandelaars onderling. De route is echter vrij saai nu. De organisatie heeft het gedeelte over de heide er uit gehaald, er kon door het vele vocht wat er gevallen was niet meer over gelopen worden. Het is eigenlijk wel grappig, 2 jaar terug mocht er niet over de heide gelopen worden omdat het te droog was en nu is het omgekeerde. Helaas is de snelweg variant niet echt inspirerend. Na ongeveer  2 kilometer komen we echter weer in bevolkt gebied en dat is dan ook snel te merken. Ondanks dat het nog steeds wat regent staat er al weer publiek langs de kant. De aanmoedigingen van de meute doet een mens goed en hoewel de eerste blaartjes zich aanmelden heb ik het fantastisch naar me zin. Af en toe een opbeurend woord tegen een medewandelaar en soms even de pas aanpassen zodat je iemand even over een dip kan helpen, loop ik eigenlijk zonder moeite naar de laatste grote rust in Lierop.

Nu eerst maar weer even de voeten behandelen. Er zitten 2 fikse blaren die ik even doorprik, de sokken zijn verwisseld en even hier en daar opnieuw een stukje tape op de voeten moet voldoende zijn om de laatste 20km redelijk probleemloos te beslechten. Het lijkt alsof het steeds minder gaat regenen, er zijn genoeg mensen met iphones en buienradar is de meest gebruikte app op dit moment, om deze bewering te bevestigen.

Vol goede moet gaan mijn wandelmaatje en ik weer verder. Na ongeveer 10m minuten klampen we aan bij een jongeman die zo ongeveer schrompelend bezig is. We nemen hem even onder onze hoede en zie wat een praatje wel niet met mensen kan doen. Hij loopt weer wat rechter, zijn neus bekijkt weer de omgeving in plaats van de grond, het tempo gaat weer omhoog en hij ziet het weer helemaal zitten.

Ik weet nog van de vorige keer in 2010 dat er op het eind, op ongeveer 68km, in Heusden een hindernisbaan is gemaakt. Daar zag ik toen de mogelijkheid niet voor maar nu wil ik hem zeker doen. Vanaf 2 kilometer er voor word hij al aangeprezen. De spanning stijgt en ja wel daar is die dan. De Zware Meters bij Peters. Ik ren over de hindernis baan, bestaande uit een gymzaalbankje 5 autobanden wat hooibalen en een grote autoband waar je door heen moet. Erg leuk om te doen en ik als de papieren medaille word opgeplakt voel ik met toch echt wel even trots.

We zijn op nog ongeveer 10km van de finish als het eindelijk echt droog word en het regenpak uit kan. Mijn onlangs van mams gekregen zeer dure regenbroek heeft zijn waarde bewezen. Hoewel ik er met een natte wandelbroek ben ingestapt is mijn wandelbroek nu gewoon helemaal droog.

We wandelen verder en ik sta nog steeds versteld van het enthousiasme van het publiek. Er word ons ook van alles aangeboden, lollies, snoep, chips, komkommers, wortels en zelfs frikadellen, kroketten en overige snacks. Het meeste aangeboden sla ik over maar de aardbeien en de komkommers kan ik toch echt niet laten liggen.

Als we wederom in Someren-eind zijn aangekomen is het eigenlijk nog 1 keer rechtsaf, deze weg opnieuw lopen, aan het eind links af en dan richting de finish wandelen. Ook hier weer veel aanmoediging van het publiek en juichend ga ik over de rode loper naar de finish.

Al met al een goede KM gewandeld, jammer van de regen en de blaren die dat nu opleverde, prima organisaties, Fantastisch publiek en ik weet dat veel mensen Waalwijk de beste vinden maar Someren doet voor mijn niet onder.

Ik heb zelf haast  geen foto’s genomen en wacht nog even tot een wandelmaatje van mij zijn foto’s online heeft gezet.

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , , ,