Oct. 07.

12-13 september 2015: De 80 van de Langstraat.

Een Loopje genomen in: Waalwijk

Het loopje duurde in km: 80

De tijdsduur was: 18 uur

De verzorging was: prima

Totaal aantal km: 5428

Het onmogelijke blijkt gewoon goed te doen te zijn.

Het 2de weekend van september is er traditie getrouw de KM van Waalwijk. Deze KM valt, net als die van Someren, onder mijn favorieten Kennedymarsen en is ook nog eens rolstoelvriendelijk. Het is daarom dat ik met Sabine op zaterdag middag, met de caravan, naar de camping ‘Het Loonsehoekje’, toe rijdt. Nadat we de caravan hebben neergezet, even de campingbuurtjes hebben ontmoet, leuk je te leren kennen André, doen we nog even een middagdutje. Aan het eind van de middag wordt ook de in middels traditionele nasimaaltijd verorberd en is het langzamerhand tijd geworden om naar de start toe te rijden. We melden ons netjes aan bij het startbureau en krijgen de enveloppen met daarin de startnummers.

fons waalwijk

Als we naar het startvak toe lopen zien we Fons, die de tocht met een handbike zal afleggen. Hartstikke leuk om elkaar weer eens te zien. Wij mogen met zijn 3-tjes helemaal vooraan starten, zelfs vóór de snelle Jelles. Bij Waalwijk loop je eerst nog even vanuit het startvak naar de start toe. Tot onze verbazing worden we daar al door de andere deelnemers ingehaald. De meneer van de organisatie is het daar echter niet mee eens en vertelt ons voor de vrijwilligers uit te lopen en de verzoekt de overige deelnemers zich in te houden en achter de vrijwillergers te blijven lopen.  Zodat we uiteindelijk echt als eerste zullen starten.

start waalwijk

Na het aftellen van de laatste seconden zijn we dan op weg en worden we aan alle kanten voorbij gerend. De eerste paar 100 meter zijn erg hectisch. Ik loop erg breed, zodat mensen ruim om ons heen gaan, je wilt tenslotte niet tegen mijn ellebogen oplopen. Nadat de echte vlotte mensen allemaal weg zijn lopen ook wij gestaag door. Als we ongeveer een km gelopen hebben zien we iemand op de grond liggen, er zijn behoorlijk veel mensen om hem heen en ik heb dan ook meer mijn aandacht bij het ontwijken van die mensen dan wat er met die meneer aan de hand is. Bij de eerste grote rust horen we van André dat hij deze meneer gereanimeerd heeft en via internet begrijpen wij dat dat goed gelukt is en meneer het naar omstandigheden goed maakt.

We lopen verder, genieten van het enthousiaste publiek aan de kant. Het is gezellig, de sfeer onder de wandelaars is prima, men babbelt makkelijk met elkaar. Na het eerste lusje van 8 km komen we terug bij start/finish. Stond hier vroeger Trudy met gevulde koeken, helaas dit jaar geen Trudy en een soort granenbiscuit. Dat is nu niet echt mijn smaak, maar over de verzorging zullen we absoluut geen klachten hebben. We lopen nog steeds best een aardig tempo, helaas is het wel begonnen met zachtjes regenen. Dit zachtjes regenen duurt ongeveer een uurtje waarna het spijtig genoeg niet droog wordt maar het harder gaat regen. Uiteindelijk doe ik dan ook maar mijn regenpak aan. Wel rijkelijk te laat, maar soms hoop je tegen beter weten in.

We komen bij de eerste grote rust aan op 21 km. Hier hebben we het even lastig om binnen te komen, we moeten namelijk ongeveer 1 meter over het gras, maar door de vele regen is het een modderpoel geworden. Gelukkig voor ons zijn medewandelaars erg vriendelijk en met wat trek en duwgeweld lukt het ons deze hindernis te nemen. We zijn blij dat we bij de rust zijn, even uit de regen en de boterhammen smaken goed. Hier was ik ook echt aan toe, tijdens regen een boterham eten is al niet echt een goed idee en zeker niet als ik ook de stoel nog eens fatsoenlijk wil voortduwen. Echter 20 km zonder voedsel is wel echt max. voor mij, en ik ben blij dat ik nu kan eten. Terwijl ik van mijn boterhammetje geniet word Sabine ondertussen geïnterviewd door de plaatselijk krant.interview

We bestuderen buienradar nog even, maar daar worden we niet echt blij van, het blijft de eerste paar uur nog wel regenen helaas. Met een goed gevulde maag, en een beter gevoel dan toen ik bij de rust aan kwam gaan we dapper verder.

volk

We lopen best lekker en onderweg blijft het gezellig. Veel toeschouwers zijn er gewoonweg nog. Wel staan/zitten ze vaak onder een partytent, maar dat mag de pret niet drukken. De vele muziek en vuurkorven langs de route vinden we reuzegezellig. Ook door Hoogveld, dat deze keer als thema wintersport heeft, is het altijd weer een plezier om te lopen. We komen aan bij de tweede grote rust op ongeveer 37 km. Het is nu eindelijk droog geworden en we kleden ons even om. Lekker zo droog T-shirt en vest. De regenjas gaat weer uit, volgens de gegevens blijft het tot 3 uur vanmiddag droog. Net als we willen vertrekken komt daar de delegatie van het GGG aan. Leuk om die ook nog even te zien.

Foto1k0-3UKUDX4M

We gaan verder, nemen zonder problemen een stijl fietsbruggetje en praten wat af met medewandelaars. Veel wandelaars vragen wel of ik Sabine de hele 80km duw, en zijn verbaasd dat dit kan, spreken hun bewondering er over uit en lopen weer verder. Andere blijven echter langer voor een praatje hangen en leren dan dat het echt wel meevalt en dat het een samenwerking is. Als we met 3 jongens aan de praat zijn, zegt er eentje opeens: ‘Verrek, zij is er voor de geestelijke ondersteuning’. Dit vinden we allebei prima gezegd en het is ook ons motto geworden tijdens de rest van de tocht. We lopen lekker verder naar de volgende rust in Waspik. Net voor deze rust is er een wat lastige bocht die met de stoel iets ruimer genomen moet worden. Ee staan echter een paar dronken droppies precies op de route. Eentje heeft het door en doet vriendelijk een stap opzij, de andere gaat echter precies in de weg staan. Helaas voor hem raken we niet echt zacht zijn scheenbenen. Hij is echter zo dronken dat hij het amper merkt. Zelf vind ik het wel erg vervelend, de gehele tijd letten we goed op, dat we niet tegen iemand zijn benen aan rijden, en dan springt zo slimmerik echt letterlijk voor je voeten.

In Waspik genieten we van onze rust en gaan vol goede moed weer op pad. Het is nu wel iets rustiger aan de kant van de weg. Ach, het is tenminste droog en daar zijn we al bij mee. Wel merk je goed dat het ochtend wordt, de temperatuur is behoorlijk gedaald. De plaatjes die moeder natuur ons echter geeft zijn schitterend.

sabine

In het plaatsje De Moer in ‘t Moaske maken we nog even gebruik van de wc. Op dit moment krijg ik het best wel even zwaar. Nu weet ik van andere jaren dat hier niet zover van de rust bij de tennisclub is, waar ook van alles is te krijgen. Ik eet een stukje chocolade en we gaan verder. Dit blijkt achteraf een fout te zijn. De rust bij de tennisvereniging is er sinds verleden jaar niet meer. Daar ik verleden jaar de KM niet gelopen heb, was mij dit nog niet bekend.

We lopen maar verder over het betonnen pad door het bos. Wat een lang en zwaar stuk is dit nou, de cadans is precies goed voor Sabine om even in slaap te vallen. Ik loop verder, het tempo is er uit, en hoe mooi het bos ook is, ik zie er niet veel van, Dit stuk is gewoon weg doorploeteren. Wat ben ik blij als we dan uiteindelijk bij de officiële rust in Loon op zand, op 68 km aankomen. Het is hier druk, maar dankzij Anita en Frans de Roo hebben we toch een zitplek. Ook Fons is hier aanwezig, hij doet het rustig aan en geniet van alles wat Waalwijk zo bijzonder maakt. Marieke komt ook gezellig even bij ons zitten, het is haar eerste KM, ze heeft behoorlijk wat blaren, maar gaat wel verder en zal uiteindelijk prima finishen. Nadat ik voldoende gegeten heb en me weer fit voel gaan we verder. We lopen langs de Efteling richting de rust bij de brandweer. Het is voor Sabine wel wat moeilijk te zien dat we langs de Efteling lopen, maar ik vind dit toch altijd wel iets hebben. Het is nu nog een kilometer of 7 naar de finish toe en dat merk je, de straten worden weer drukker, er wordt weer muziek gedraaid en er is weer sfeer vanaf de kant. We gaan nu voor de derde keer over de Langstraat, maar nu op naar het einde. Onder luid gejuich gaan we na 18 uur en 6 minuten over de grijze loper door de finish. Het is ons gelukt. Het onmogelijk blijkt gewoonweg goed te doen te zijn. We krijgen onze medaille en diploma’s, wat niet helemaal soepel verloopt. Na 3 keer heb ik eindelijk een diploma met mijn naam en de juiste aantallen. Als we er ‘s avonds naar kijken blijkt dat Sabine andere doorkomsttijden heeft dan ik, toch wel een beetje vreemd. We zoeken onze spullen bij elkaar en gaan terug naar de camping.

waalwijk diploma

We hebben een prachtige KM gelopen, door veel mensen, zowel onbekende als bekende, werden we enthousiast aangemoedigd. Over de organisatie niets dan lof, bij elke grote rust kwam er een vrijwilliger naar ons toe om te vragen of we gebruik wilden maken van het invaliden toilet, en of ze verder nog iets konden doen. Ook de hoeveelheid aan rustplekken/verzorgingsplaatsen en wat er allemaal te krijgen is, is helemaal prima. Of ik hem volgend jaar weer ga lopen weet ik nog niet, maar het is zeker niet de laatste keer geweest dat ik hier aan de start heb gestaan.

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , , , ,



  • Trudy Meurs says:
    October 7, 2015 at 19:01 -

    Hallo Larissa, wat een leuk verslag heb je er weer van gemaakt, en wat leuk dat ik er op deze manier toch een beetje bij kon zijn.Ik hoop dat we nog heel wat verslagen van jullie wandelcombinatie te lezen krijgen.

  • alfred kling says:
    October 7, 2015 at 22:39 -

    Weer een mooi en leuk verslag