Aug. 18.

8 augustus 2014: Dodentocht Bornem (België)

Een Loopje genomen in: Bornem, België

Het loopje duurde in km: 100

De tijdsduur was: 22.30

De verzorging was: De Oase

Totaal aantal km: 4714

Het is vrijdag 8 augustus 2014. Het weerbericht voor deze dag luidt: overdag droog met buien en voor de nacht, regen, veel regen. Niet dat ik het niet fijn vind dat ik de planten buiten geen water hoef te geven, maar voor deze nacht/dag staat de dodentocht (doto) in de planning. 100 km wandelen in de omgeving van Bornem, België. Mijn moeder is zo lief om mij daarheen te brengen en het is dankzij alle files 19:00 als ik op de dotocamping arriveer. Hier zoek ik Jos op. Samen met hem loop ik naar het startbureau, waar ik mijn startkaart en T-shirt overhandigd krijg. We zitten gezellig nog even met wat w4w-ers op een terrasje, voor we terug naar de camping lopen. Na alle spullen te hebben uitgezocht zie ik Kenneth staan en samen met hem ga ik naar de start. Als we staan te wachten tot we mogen vertrekken, krijgen we de eerste hoosbui van deze avond. Ik trek snel mijn regenjas aan en Kenneth heeft gelukkig nog een paraplu bij zich. Het startsignaal klinkt en gelukkig regent het nu iets minder. Het duurt nog wel ruim een kwartier voordat we al schuifelend bij de startstreep zijn en dan ook echt kunnen starten. Nu loopt Kenneth echt wel wat sneller dan ik, dus al vlot nemen we afscheid van elkaar. Ik probeer rustig verder te lopen, het is echter zo druk op de route dat het wel wandelen a la Nijmegen lijkt. Nergens lekker je eigen tempo, geen plek om in te halen, je wordt op je hielen getrapt of trapt zelf iemand op de hielen. Je mist echter wel de gezelligheid van Nijmegen, iets wat mij verder in de route haast opbreekt.

Na een kleine 10 km word ik ingehaald door Erik. We lopen samen verder in afwisselend, miezerige regen, weinig regen, en veel regen. Het parcours blijkt ook niet echt op regen berekend, we mogen een zandpaadje op dat nu een echt modderpad is geworden. Sommigen mensen zijn blijkbaar ook echt bang voor modder, wat maakt dat het hele pad dichtslibt. Het is weer schuifelen om vooruit te komen. Toch komt er ook aan dit pad een eind en mogen we weer verhard verder. Niet dat het nu al iets rustiger op de route is geworden, maar toch. In Ruisbroek, op 30 km, zit een grote rustplek. Ook het oaseteam is hier neergestreken. De hemel heeft zijn sluizen maar weer eens opengezet, maar Jan is zo lief om mij zijn stoel en paraplu te lenen. Zo kan ik toch even een beetje droog zitten. Net als ik wil vertrekken en Jan zijn paraplu wil terug geven, hoor ik dat Eelco twee keer binnen een minuut is flauwgevallen dankzij onderkoelingsverschijnselen. Hij moet jammer genoeg de strijd staken. Erik ben ik bij de dixies kwijtgeraakt en ik ga dus nu alleen verder.

De volgende 20 km, heb ik het gewoonweg niet naar me zin. Het regent en het regent maar. Er is daarom aan de kant geen moer te beleven, het blijft hartstikke druk op het parcours, om me heen doen ze wel net alsof ze Nederlands spreken, maar Vlaams is gewoon weg echt wel een andere taal. Nee, ik vind er maar weinig aan.

Op iets na 50 km, net voor de grote rust in Steenhuffel, staat opnieuw de Oase. Hèhè, even lekker zitten, genieten van een versgebakken pannenkoek en ik kan ook me verhaal spuien. Nee, ik weet het, ik loop niet slecht, mijn voeten zijn heel, geen blaren of zo, ik heb het alleen niet naar me zin. De gedachte dat ik er al 50 heb opzitten, geen blessure heb en ja dat ik anders toch volgend jaar weer moet gelopen, is de reden dat ik toch door ga. Na een welverdiende rust wil ik mijn heupzak even bevoorraden met wat er in mijn rugzak zit. Helaas, door een klein communicatiefoutje blijkt deze nog in Jos zijn tent te staan. O verdraaid, daar zaten ook nog de nodige broodjes en cola in. Gelukkig weet het oase team een oplossing, een paar colaatjes kan ik zo mee krijgen en er worden snel een paar boterhammen met ei klaargemaakt. Ergens word er nog een plastic zak vandaan getoverd, zodat ik toch goed bevoorraad weer op pad kan.

Het weer klaart langzaam op. Volgens buienradar blijft het vanaf nu droog. Het is nog wel zeer bewolkt maar als ik bij de rust in Merchtem-Peizege ben, besluit ik dat mijn regenbroek uit mag. Als ik een stukje verder loop, word ik ingehaald door Dirkie. Hij verlaagt zijn tempo iets en we wandelen samen verder. Het word nu eindelijk wel iets rustiger op de route, niet dat je ergens ook maar alleen loopt, maar er zit nu wel wat ruimte tussen de wandelaars.

Dirkie word door Jan gebeld. Het gaat gelukkig goed met Eelco, zijn kin is gehecht, hij heeft lekker geslapen en voelt zich weer prima. Wij stappen verder en komen bij de rust in Bruggenhout op 62 km. Hier nemen we lekkere pauze. Het zonnetje komt langzaam achter de wolken vandaan, het is wat warmer geworden, en met Dirkie nu naast me, vind ik de tocht toch wel een stuk leuker geworden.

Een paar 100 meter voor de officiële rustpost in Lippelo is de oase weer neergestreken. We worden verwend met iets te eten en te drinken. Silvia is hier nu ook, zij zal na de tocht zorgen dat ik veilig thuis kom. We hebben nog een ruime 25 km voor de boeg, iets waar ik normaal mijn hand niet voor om draai, maar nu heb ik zoiets eerst de volgende post halen en dan zien we weer verder. Op naar de sporthal in het plaatsje Puurs.

doto2

Op ongeveer 75 km zien we onze Belgische wandelvriend Kurt langs de kant staan. Wat leuk om hem hier onverwacht te ontmoeten, het is al weer een tijd geleden dat we elkaar gezien hebben. We naderen het plaatsje Puurs, hier hebben ze een kruitvatdrogisterij en ik besluit om even een boodschapje te doen, te minste even…. Met 1 persoon voor je aan de kassa, ruim 10 minuten moeten wachten op de assistent-bedrijfsleider, die vind dat het gesprek met mevrouw voor mij eerst goed afgehandeld moet worden en haar collega niet verder laat werken, is wel een aanslag op mijn geduld. Ach, als ik eindelijk buiten ben, besluiten we maar dat Belgen nu eenmaal geen Nederlanders zijn en ook niet erg efficiënt. Het lopen gaat nog steeds goed en geduldig maar zeker passeren wij de rust in Oppuurs. Langzamerhand worden ook de andere lopers wat gezelliger, een babbeltje word wat sneller gemaakt, en hoewel ik soms geen idee heb wat er gezegd word, eindigde bijna elk gesprek toch vriendelijk met een: ‘Veel succes’  In het plaatsje St. Amands is de laatste oaseplek gevestigd. Lekker weer even zitten, een koud speciaal biertje en een zakje chips gaan er wel in. Ook één van de leuke dingen van een bezoekje aan de oase is, dat je gelijk een idee hebt hoe het met de andere wandelvrienden gaat. Helaas is nog een goede 10 km tot aan de finish dus hier kunnen we niet blijven zitten.Mijn heuptas gaat nu wel af, wat ik vermoed nog nodig te hebben gaat in een van mijn broekzakken en Silvia neemt mijn tas mee. Heerlijk niet meer die band in mijn buik.

We lopen nu de lange dijk op, na 5 km zit er nog een rustpost maar zowel Dirkie als ik vinden een rust niet meer nodig. Bij de vorige rustposten deden we altijd even 5 minuten pauze zodat het gewicht even van de voeten was, maar nu ruiken we de finish. Nog een stukje over een modderpaadje en dan langs de camping. Nog heel even en jawel daar is op 500 meter voor de finish de hoek met onze oasevrienden. Heerlijk, hier heb ik na uitgekeken, zeg. We worden door iedereen gefeliciteerd, krijgen nog een drankje voor de laatste 500 meter in de handen gestopt en onder luid applaus stappen we dan eindelijk na 22:30 zware uren, over de finish.

doto 2

Gelukt, het zit erop. Nadat we onze diploma’s met medailles hebben opgehaald lopen we terug naar de hoek om ook de andere wandelaars te feliciteren met hun behaalde prestatie. Terwijl ik daar sta komt Loes nog heel lief met een stoel aanzetten, zodat ik kan zitten. Da’s best lekker, kan ik wel zeggen. Als eindelijk de laatste wandelaars binnen zijn, lopen we nog even naar de camping om mijn spullen op te halen en daarna stap ik lekker bij Silvia, die mij heel lief veilig thuis brengt, in de auto.

Al met al is dit toch ook weer een tocht om nooit te vergeten. Waarschijnlijk ben ik met een verkeerd verwachtingspatroon aan deze tocht begonnen en is het me daarom best tegen gevallen. Volgend jaar kies ik wel weer voor een plek in de oaseverzorging, die dit jaar bestond uit, Jos, Carla, Eric, Vivian, Els, Jan, Loes en Silvia. Dank jullie wel hier voor. En uiteraard een heel groot dank je wel naar Dirkie, die mij steun en toeverlaat is geweest op de laatste 45 km.

doto 2014De foto’s zijn geleend van Kurt, Annika en Silvia. I.v.m. het slechte weer zijn er niet veel foto’s gemaakt.

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , , , , ,



  • Larissa wat een prachtig omschreven verslag van je Dodentocht, proficiat met je prestatie!

  • Ineke says:
    August 19, 2014 at 09:23 -

    Wow! mooi verslag zeg! Je hebt het toch aar weer geflikt kanjer!!! Ben trots op je hoor! Ik hoor graag je verhalen als we in Ede lopen, hebben we vier dagen de tijd voor!!!

  • Liana (Jeltsje) says:
    August 19, 2014 at 22:35 -

    Wat een mooi verslag. Wat was het een klus met dat slechte weer, maar je hebt het toch maar gedaan. Petje af.