Jun. 13.

7/8 juni 2014: 24 uur wandelweekend schiedam

Een Loopje genomen in: Schiedam

Het loopje duurde in km: 120

De tijd was: 24:00

De organiserende instantie:  RWV

Totaal aantal km: 4374

De verzorging was: Uitstekend

Na een redelijk gemakkelijk gelopen Kennedymars in april, lees ik op de RWV site over het Schiedamse wandelweekend. Er worden tochten georganiseerd om Kennedyvriend, Centurion of 100-man en zo te worden. Dat is allemaal te hoog gegrepen voor mij, maar er staat ook iets bij over een 24-uursloop waarin je dan minimaal 105km moet lopen. Dit trekt mij wel aan en na overleg met onder andere wandelmaatje Ardie, besluit ik mij hiervoor in te schrijven.

voor de start
Het is zaterdag 7 juni als ik mij om iets voor 11 uur in de ochtend bij het startbureau meld. Ik krijg mijn startnummer, nummer 10 en na de nodige wandelvrienden te hebben ontmoet ga ik op weg naar de start. Het parcours bestaat uit 1 rondje van 3966 meter. Net geen 4 km dus. Als we starten mogen we daarom ook het eerste gedeelte 3 keer lopen om de 34 meter die we per rondje tekort komen te compenseren.
Als we gestart zijn loop ik binnen 20 meter achteraan, een plaats die ik de rest van de tocht niet meer zal af staan. Bij de eerste keer terug blijken we te ver terug te zijn gelopen waardoor we 600 meter extra lopen. Sandra en Bertus blijken mijn persoonlijke fanclub te zijn en elke keer als we elkaar passeren word ik enthousiast aangemoedigd. Nadat ik ook 3 keer heen en weer ben gelopen mag ik dan ook de ronde in. De ronde is uitstekend gepijld en er staan ook allemaal bordjes met afstanden langs de route. Ik snap het dan ook even niet dat als ik bij het eind van de ronde medewandelaars over een brug zie komen. Volgens Sico die daar staat loop ik echter prima en daar vertrouw ik dan maar op. Als ik voor de eerste keer bij de “verzorgingsstraat” zo als ik die uiteindelijk in gedachten ga noemen, langs kom moet ik even wennen dat ik mag zeggen wat ik wil en dat dit dan 20 meter verder in mijn handen word gedrukt. Voorlopig vind ik water genoeg.
Ik ga verder op mijn 2de rondje en word al door de andere wandelaars ingehaald. Ik loop nu niet meer alleen en het grappige is dat je ook niet kan zien dat ik als laatste loop. Halverwege het rondje komt Gijs naar me toe, de 600 meter die we extra liepen, doordat we te ver terug gingen, wordt in dit rondje gecompenseerd. Daarom liepen de andere wandelaars over die brug en nu mag ik dus ook. Het laatste stukje van de route gaat langs een BBQ-veldje. Hier word volop gebruik van gemaakt. Hele families zitten gezellig met z’n alle te eten. Handig als je drie hoog achter woont.

Tijdens het 4de rondje staat tot mijn grote verassing mijn collega Yvonne langs de route, ze heeft een lekkere cola, een banaan en een zakje cashewnoten voor me bij der. Hartstikke lief van haar, maar de cashewnoten geef ik weer mee. Ze vertelt me dat ze morgenochtend na de nachtdienst er weer staat en ik ze dan maar mee moet nemen.
Na 5 rondjes neem ik even een kleine pauze, stel iedereen via fb op de hoogte en lees alle aanmoedigingen. Aan het einde van mijn 6de ronde loopt Gijs een stukje met mij mee. Ik loop nu nog zo gemakkelijk en vraag aan hem of het goed is als Sabine een rondje meegaat. Gijs vindt het prima. De 8ste ronde loop ik dan ook gezellig met Sabine. Ik merk wel dat ik mijn handschoenen mis. Ik heb haast geen grip op de stoel. Het is goed te merken dat het later op de dag wordt, niet alleen wordt het iets koeler maar ook komen er wandelaars op het parcours die gaan proberen om Kennedyvriend te worden. Onder andere mijn wandel/hardloopmaatje Ilonka van Bemmel. Met haar is wandelmaatje Liesbeth meegekomen, die ons heel lief even komt aanmoedigen.

met sabine 4

Op het zelfde bruggetje waar mijn collega Yvonne stond, staan nu mijn manager Karin en collega Jolanda me op te wachten. Ze hebben een lekker gekoelde fles aloë vera voor me en Karin heeft gelukkig nog een koptelefoon voor me meegenomen, die was ik zelf namelijk vergeten. Ze lopen gezellig een stukje mee, maar het tempo ligt ze niet zo. Wel hartstikke leuk om die dames te zien. Na 10 rondjes wissel ik van sokken en zie een blaartje zitten. Een bezoekje aan de EHBO lijkt me wel zo verstandig. Nu is de route zo ingedeeld dat je halverwege een verzorgingspost heb, met daarbij gelijk de EHBO. Dan neem ik daar dan ook maar mijn pauze. Tijdens het verzorgen van de blaren lees ik alle berichtjes en werk gelijk even facebook bij. Als ik vertrek kom ik Ardie tegen, ze loopt even met mij mee en vraagt of ik het leuk vind of ze morgenochtend een paar rondjes mee loopt. Uiteraard zeg ik. Nu loop ik nog lekker soepel maar hoe dat morgenochtend zal gaan.

met ardie 1

Het word nu wel een stuk drukker op het parcours door de KM-wandelaars. Als ik onderweg Danyell tegen kom zegt ze dat ik erg scheef loop. Da’s raar; voor mijn gevoel loop ik gewoon recht. Echter als ik in de verzorgingstraat even bij Sabine en Roger praat vertellen zij mij ook dat ik behoorlijk scheef loop. Ik probeer nu meer de andere kant op te hangen maar dit loopt voor geen meter. Nou is er bij de EHBO ook masseur Michiel aanwezig en ik besluit even advies aan hem te vragen. Hij komt tot de conclusie dat ik eigenlijk niet scheefloop , mijn ruggengraat staat wel recht maar dat ik mijn ene schouder hoger houd dan de andere. Hij ziet er geen probleem in dat ik verder loop, ook hoef ik niet voor mijn gevoel naar de andere kant over te hellen. Ik ga verder en ben blij als de eerste 15 rondjes erop zitten. Afstandgewijs ben ik nu ruim over de helft.

De route krijgt steeds meer namen in mijn hoofd. We beginnen bij het volkstuinenweggetje, gevolg door het fietspad en dan de saaie weg met controlepunt. Verder via de slakkengang, na de EHBO-laan. Na de EHBO-laan, het collegastukje om dan via het zwembad, het bruggetje met het omloopstukje te lopen. Dan in de nachtelijke uren door het red-light-district om via het eerste k.-bruggetje op het drakenlaantje te komen, verder via een stukje fietspad naar het tweede k.-bruggetje en langs de eindstreep naar de verzorgingsstraat. Ik ben zeer blij als het licht wordt en we het red-light-district met de 2 k.-bruggetjes niet meer hoeven te lopen, het parklaantje bevalt mij stukken beter en ik ben duidelijk niet de enige die er zo over denkt. Die bruggetjes zijn een echt crime geworden. Om half 6 word ik nog even door mijn collega Jolanda gebeld. Ze kon niet slapen en wilde weten hoe het ging. Ook mijn moeder belt nog even om me moed in te spreken

Als ik weer even een kleine rust neem bij rondje 20 en mijn sokken wissel, blijk ik 2 behoorlijke blaren te hebben. Op naar de ehbo dan maar. Mijn voeten worden vakkundig geprikt en ik wandel weer verder. Rondje 23 en 24 loop ik gezellig met mijn Friese wandelvriend Kenneth. Leuk om weer eens een stukje met hem te wandelen.

met kenneth

Het is nu in de ochtend en wederom staat mijn collega Yvonne met een lekker cola, banaan en niet te vergeten het zakje cashewnoten me op te wachten. Ze heeft zelfs nog een flesje cola extra bij zich die ze aan Kenneth geeft. Superlief van haar. De banaan en cola gaan gelijk naar binnen maar de cashewnoten geef ik af bij Sabine. Die is ook weer wakker en zit al weer fanatiek langs de kant. Het word wel weer wat rustiger op het parcours. Vele medewandelaars zijn of jammer genoeg gestopt of hebben de door hen gestelde doel/afstand gehaald. Ik hoor dat Ilonka inderdaad Kennedyvriend is geworden, chapeau voor haar.

Tijdens het volgende rondje blijk ik toch weer een blaar te hebben en opnieuw breng ik maar een bezoekje aan Anita van de EHBO. Keek ze net al vrij bedenkelijk naar mijn voeten, blijkt ze nog een veel moeilijker gezicht te kunnen opzetten. Ik begrijp zelf ook niet waarom ik zo’n last van blaren heb, maar gelukkig worden mijn voetjes toch weer netjes geholpen. Tijdens het 25ste rondje wordt het 100 km punt gehaald. Een mijlpaal op deze tocht, nog maar 5 km te gaan en de afstand is binnen. Toch geeft me dit helaas geen boost meer. Het is een stuk kouder dan gisteren, m’n lichaam is moe en doet pijn. Zeker mijn voeten en billen, zij zijn beide stuk gelopen.
Als ik aan mijn 26ste rondje ga beginnen vragen ze bij de verzorging of er iemand mee moet lopen. Heel lief van ze maar ik hoorde dat Ardie al onderweg is, dus ik sla dit aanbod af. Als ik weer bij de verzorgingstraat ben staat inderdaad Ardie mij al op te wachten. Samen gaan we verder voor mijn 27ste rondje. Lekker om weer eens even een stukje samen met iemand te wandelen. Ook Mike Bertrand, bezig met zijn laatste ronde sluit bij ons aan. Hoewel hij uit Limburg komt en ik zijn accent niet altijd begrijp, gaan al babbelend de meters onder ons door. Bij de streep feliciteer ik hem met zijn behaalde prestatie.
Ardie komt tijdens een babbeltje tot de ontdekking dat ik de laatste uren eigenlijk alleen nog maar leef op cola en snoepjes. Brood of zo krijg ik niet meer weg. Ze vraagt of ik misschien nog wel een banaan zou kunnen eten. Ik vermoed van wel en als we weer bij de verzorgingsstraatje zijn krijg ik nu banaan in plaats van snoepjes. Als we bij de verzorgingstraat aankomen zie ik daar mijn wandelmaatje Silvia al staan, zij is speciaal gekomen om met mij mee te lopen op mijn laatste rondjes. Na toch even een kleine rust te hebben genomen gaan we met zijn3-tjes verder voor rondje 28.  Halverwege deze ronde kom ik Sandra en Bertus tegen die mij de gehele tocht al aanmoedigen. Ze vragen of het niet beter voor mij is om te stoppen, blijkbaar loop ik nog steeds erg scheef. Als ik uitleg hoe het komt, dat ik er geen blessure door zal krijgen en dat ik gewoon echt de 24 uur wil vol maken, begrijpen ze dat volkomen en supporteren ze me verder.

mijn fan club

Silvia blijkt nog een banaan voor me bij zich te hebben en deze wordt mij dan ook tijdens het lopen in stukjes gegeven. Het 28ste rondje word ook geslecht. Helaas voor mij kan ik nu echt niet meer goed rekenen. Ik dacht dat dit al het laatste grote rondje zou zijn, maar nee; nog niet. Ik neem weer even een kleine rust nu, als we weer verder gaan staat tot mijn grote verassing Geert bij de verzorgingspost, ook hij is gekomen om met mij de laatste loodjes te beslechten. Met zijn 4 tjes gaan we de 29 ste ronde in.

de laatste kleine ronde

Als we het 29ste rondje lopen, komt Herwin op het parklaantje naar ons toegelopen. Hij legt uit dat als ik niet nog een rondje van 4 km wil wandelen ik beter net iets na 23:30 over de streep kan gaan. Ik wil inderdaad niet nog een keer de grote ronde lopen. Ardie heeft snel even uitgerekend dat we in dit tempo precies goed uit komen en gelukkig kan zij deze ochtend nog wel rekenen. Het is 23:32 als we de streep passeren en ik het kleine rondje van ongeveer 1 km in mag. Ik ben nu al zo blij dat ik niet de grote ronde meer in hoeft. Het einde komt echt in zicht. Dit rondje wat we nu lopen, duurt niet zo lang. Aan het einde ervan zie ik bij de streep 2 stoelen staan. In stilte denk, laat er straks alsjeblieft 1 vrij zijn voor mij. Het allerlaatste rondje loop ik nu echt op mijn tandvlees. De verzorgingstraat heen en weer, langs de achterkant van de tellers langs, even een bruggetje over en dan via het parklaantje weer terug. Ik kijk naar de klok en ja echt de 24 uur zijn voorbij. Juichend ga ik over de finish en tot mijn grote vreugde en onder grote hilariteit zak ik in de stoel neer. Eindelijk het zit erop. Ik hoef niet meer te lopen, te drinken en zeker niet meer te eten. Het is voorbij.

 

de finish 2

Uitgeteld wacht ik nog op de anderen die binnenkomen. Van iedereen en aan iedereen worden de felicitaties uitgedeeld. Het besef van wat ik gedaan heb wil nog niet echt bij me doordringen. Maar Sandra, Bertus, Danyell , Silvia en al de anderen doen hun best dat mij wel duidelijk te maken. Ja, ik mag misschien wel de minste kilometers in de 24 uur gelopen hebben, en ja mijn gemiddelde snelheid is dan wel het laagste van iedereen, maar ik heb wel volgehouden en zowat 15 km meer gelopen dan ik van te voren had gedacht.
Aan al het goede komt een einde en zo ook aan dit zitplekje. Silvia, Geert en Ardie zoeken mijn spullen bij elkaar en we lopen terug naar de kantine alwaar we op de prijsuitreiking wachten. Gelukkig hebben ze hier ook stoelen en al snel zit ik met o.a. Danyell, Silvia en de mensen van de EHBO deze tocht na te bepraten. Lekker met de slippertjes aan. Als de uitreiking begint, ben ik behoorlijk onder de indruk van de andere lopers. Een aantal van hen heeft het voor mekaar gekregen om de centuriontitel te pakken. Diep respect hoor. Het fantastische applaus wat ik zelf krijg bij mijn uitreiking geeft me een super gevoel. De beker en daarbij behorende diploma worden overhandigd. Eindelijk, hier heb ik het voor gedaan.

prijsuitreijking 3
Rest mij nog om vele mensen te bedanken. Alle vrijwilligers die op de één of andere manier mee hebben geholpen en iedereen die via whatsapp, sms, fb op een andere manier mij ondersteunde. Verder in volstrekt willekeurige volgorde:
Mijn collega’s Yvonne, Jolanda en Karin die langs de kant stonden. Veronica en haar team om te zorgen dat ik wel bleef eten, ze werd zelfs even een beetje boos omdat ik te laat met eten begon, heel lief van hen. Sandra en Bertus die zich tijdens de tocht als mijn persoonlijke fanclub opstelden, helemaal tof van ze. Danyell voor het maken van de foto’s. Toch heerlijk dat ze altijd bereid is om foto’s te maken van deze evenementen en ik ze dan vrijelijk voor een verslag mag lenen. Gijs, die zo lief was om mijn na de derde ronde al te vertellen dat hij de voorlopige ronde tijden had en ik achteraan liep, maar dat niemand dat verder in de gaten had. Anita en familie die, hoewel af en toe zeer moeilijk kijkend, mijn voeten telkens weer oplapten en die voor mij de privacy van de keuken regelden, Sabine die al weken allerlei vragen van mij beantwoorde als ik me weer eens afvroeg hoe dit of dat dan geregeld was, en dit dan voor mij allemaal uitzocht. Leuk dat je nog een rondje bent meegegaan. Ilonka, Liesbeth en Marijke voor hun enthousiasme en aandacht. En als laatste mijn wandelmaatjes Ardie, Geert en Silvia die zo gek, lief ,aardig, fantastisch en onbeschrijfelijk top zijn, om mijn laatste rondjes met mij mee te wandelen, dank jullie wel.

De foto’s zijn geleend van onder andere:  Danyell, Yvon Wiekeraad, Gerrit Riezebos, Silvia en Marijke en Peter. Voor de fotoreportage van deze tocht kunt u hier klikken

 

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , , , , , ,