Feb. 16.

RS80 Woerden 15 february 2014

Een Loopje genomen in: Woerden

Het loopje duurde in km: 25

De tijdsduur was:6 uur

De organiserende instantie: RS80

De verzorging was: prima

Voor vandaag staat er een RS80 tocht in Woerden op de planning. Deze tocht start pas om 09.00 dus hoef ik ook niet al te vroeg te vertrekken. Met Sabine heb ik afgesproken dat ik haar om 08.00 zou ophalen, maar mijn Tom Tom heeft er geen zin in en na half Rotterdam te hebben gezien besluit ik dan maar om 08.00 even een belletje te plegen. Al pratend probeert Sabine mij naar haar adres te leiden en zo’n 500 meter voor ik daar ben doet Tom Tom het opeens gelukkig wel. 

Na alle spullen te hebben ingeladen, vertrekken we dan, met een nu wel werkende TomTom, zonder problemen naar Woerden. We hebben veel geluk en kunnen vlak bij de ingang van het startbureau parkeren. We zijn ruim op tijd en zien Jan en Gon al staan. Ik meld ons even aan en als ook Ineke gearriveerd is beginnen we aan onze 25km.

gon startbureau

Al heel snel komen we op een lastig stukje, het is te eigenlijk te smal voor de rolstoel en steeds kom ik met de wielen in het gras vast te zitten. Dit is dus gelijk al een behoorlijk pittig stukje, maar met een beetje goede wil en behoorlijk wat kracht lukt het ons toch.

We gaan verder door de best mooie straten van Woerden, langs het station, over wat bruggetjes en door tunnels waarna wij op een open vlakte komen met aan de ene kant een soort bossig weiland en aan de andere zijde een prachtig water. Het waait stevig maar we hebben de wind in de rug en het gaat lekker. Aan het einde van dit lange pad moeten we een smal bruggetje over en daarna een heel smal modderpad. Dat gaat niet lukken, ten eerste is de rolstoel haast niet door het gras vooruit te duwen en ten tweede is het daar zo smal dat ik Sabine geheid het water in duw. Sabine en ik keren dus om, terwijl Jan, Gon en Ineke de officiële route lopen, proberen wij via een andere weg weer op de route terug te komen. Een hardloopster spreekt ons spontaan aan en legt zeer vriendelijk uit welke route wij het beste kunnen nemen. Zo gezegd, maar niet zo gedaan. We moeten het lange pad terug lopen, maar hebben nu wind tegen. Dit kost de nodige energie maar gelukkig krijgen we vervolgens een makkelijk stuk tussen de huizen door.

We komen weer terug op de route en wandelen lekker verder. We nemen nog een kleine omweg om niet over een half modderpad langs een kanaal te hoeven lopen (ook hier kwam iemand spontaan op ons afgelopen om ons een alternatieve route uit te leggen). Als we in de buurt van de rust komen gaat mijn telefoon en ik denk dat het Ineke is. Zonder te kijken geef ik mijn telefoon aan Sabine, die deze dan ook opneemt met het idee dat het Ineke is. Het bleek echter een collega van mij te zijn, die niet begreep waarom ze niet mij en wie ze dan in vredesnaam aan de lijn kreeg. Een paar minuten later zijn we dan bij de rust, maar het blijkt dat Jan, Ineke en Gon hier al voorbij zijn. We bellen even en ze staan nu bij een bejaardengebouw. Na even een broodje te hebben genomen, gaan we dan ook weer verder.

Nu gaat de tocht door een parkje heen, maar wij nemen het fietspad dat aan de buitenkant ligt. We zijn al vlot weer op de aangegeven route en dit gedeelte gaat verder zonder problemen. Het waait wel hard, maar gelukkig geen regen. De omgeving is veel weiland met af en toe zeer mooie huisjes. Als we bij de tweede rust zijn, zien we Jan al zitten. Deze rust is de horeca in het koetshuis van het kasteel. Ik ga naar binnen om wat te drinken te halen en ja: dan merk je dat ze normaal eigenlijk wat ander volk gewend zijn. Elk kopje koffie moet apart gezet worden en een broodje kroket wordt op een bord met sla enz. geserveerd. Het duurt daarom best wel even voor ik ons drinken heb gehaald.

gon kasteel

Gon en Ineke zijn ondertussen ook bij Jan en Sabine aangeschoven. Na het nuttigen van wat etenswaar vertrekken Jan, Sabine en ik voor de volgende etappe. De andere vertrekken wat later, maar zullen ons wel weer inhalen.

Hoewel het erg hard waait vandaag, hebben we tot nu toe heel vaak de wind in de rug gehad. En ja, dat houdt in dat we nu wind tegen krijgen. Tussen de bomen door gaat dat nog wel, maar op open plekken is dat toch echt een stukje minder. Dit alles is echter misschien niet aangenaam, maar geen probleem totdat we over een smal paadje moeten. Dit paadje is naast erg smal ook erg lang met aan beide zijde een sloot. 2,5km lang vol tegen de wind in over dit paadje is echt wel een goede bovenlichaam training. De rolstoel komt geregeld even in het gras, maar het lukt gelukkig elke keer om toch weer op het pad terug te komen. Gon biedt aan om te helpen duwen en hoewel erg lief, sla ik dit toch af. Als je met zijn tweeën duwt is de kans op scheef gaan en de sloot in te rijden vele malen groter. Hoewel er af en toe een zin uit een nummer van Gerard Cox in mijn hoofd zit (ik dacht dat er geen einde aan zou komen) zijn we uiteindelijk toch met dit pad klaar en zien we een rustpost. Hier delen vriendelijke heren bananen uit. Nou daar heb ik wel trek in. We nemen het er even van. Volgens deze heren is alles vanaf nu verhard.

gon babanen

Vol goede moed gaan we op voor de laatste 3 km. Het mag dan nu wel verhard zijn, maar de wind staat nog steeds vol op de kop. Het is wel gezellig zo en we hebben nog grote hilariteit om huizen met nummer 1 en 2. Deze mensen kunnen wel een benzinepomp op de oprit plaatsen zover zitten ze van de weg af. Na toch nog over een klein stukje half verhard en door een leuk parkje te hebben gelopen zijn we weer terug bij het startbureau.

Nadat ik ons heb afgemeld en een gesprek met de organisatie over de route heb gehad, voeg ik mij aan de tafel. Hier zit een mevrouw met ons te kletsen en zegt opeens, jij bent toch Larissa? Na heel verbaasd ja te hebben gezegd blijkt deze mevrouw mijn stukjes te lezen. Toch leuk als je dat hoort. Na nog even verder te hebben geklets blijkt deze mevrouw vroeger in Rotterdam te hebben gewoond en nog verschillende RWVers te kennen. Zo zie je maar, de wereld is soms best klein.

Al met al een leuke, gezellige en toch ook weer leerzame wandeling gehad. De wind had echter een behoorlijk stuk minder gemogen, maar aan de andere kant hebben we geen druppel regen gehad. En last but not least: RS80 is niet altijd verhard.

De foto’s heb ik geleend van Gon Klein Entink

By laris | Posted in Loopverslagen | Both comments and trackbacks are currently closed.

Tagged: , , , , , , , ,



  • Het is weer een leuk verslag geworden, en ja er is geen woord gelogen ;) Je hebt het treffend neergezet. Liefs Sabine